2e SOS-team

Om maar direct met het goede nieuws te beginnen: het 2e SOS-team boekte op Valentijnsdag in Utrecht haar derde opeen volgende overwinning. Slachtoffer was dit keer bijna-hekkensluiter De Damrakkers 2. Na een avond van spannende, leuke en interessante partijen stond er uiteindelijk een 1½-4½ uitslag op de scoresheet. Hoewel de stand in groep 3D op het moment van schrijven nog niet is bijgewerkt, lijkt het er op dat we weer een plekje stijgen in de rangschikking en nu de top 3 naderen. Een bronzen medaille behoort nog tot de mogelijkheden. Of wordt het toch een vet-lederen medaille ?

PCA v/h Damrakkers, zoals de club voluit heet, heeft haar domicilie in de kantine van de Utrechtse tafeltennisvereniging UTTC die gevestigd is in de Brede School in de wijk Hoograven in Utrecht. Een prima locatie. Niet groot, maar ruim voldoende om 12 spelers te huisvesten. Een interne competitie werd er gisterenavond niet gespeeld. Enige nadeel is misschien dat je kruip-door-sluip-door moet om in de kantine te komen. Een soort spoorzoeken. But who cares. De koffie is prima en het bier na afloop smaakte ook best. Kortom: 4 sterren.

In vogelvlucht nemen we het scoreverloop door. Dit keer geen verrassingen in de opstelling, maar een team waarmee we al vaker hebben gespeeld.

De score werd al snel geopend door Chris aan bord 2. Hoe ? Ik kan het u niet vertellen. Bij mijn rondje langs de velden zag ik nog wel een stelling bij Chris op het bord staan, maar kon niet achterhalen of dit ook de daadwerkelijke eindstelling was.

David aan bord 5 boekte zijn 2e opeen volgende overwinning. Dit keer geen problemen met een tegenstander die wel of niet terecht remise claimde, maar gewoon een recht toe recht aan overwinning. Met alle beschikbare (zware) stukken bouwde hij een aanval op waar zijn tegenstander geen verweer tegen had.

Onze gastheren scoorden aan bord 6 de aansluitingstreffer. Anne raakte in een Scandinavische verdediging het spoor bijster en moest de overwinning aan zijn tegenstander laten.

Daarna bleef het lang stil op het scorebord. Gela (bord 1), Martijn (bord 4) en ondergetekende (bord 3) waren nog volop bezig waarbij ik het idee had, voor wat het waard is, dat Gela niet best stond. Achteraf hoorde ik dat zijn tegenstander kennelijk een (geforceerd) mat in 5 (!!) over het hoofd zou hebben gezien. Ik denk dat mij dat ook overkomen zou zijn. Martijn stond prettig. Zijn tegenstander moest volop in de verdediging. En ik ? Daarover later meer.

Het was uiteindelijk toch Gela die, wellicht tegen de verhoudingen in, de stand op 3-1 in ons voordeel wist te brengen en daarmee in elk geval zorgde voor minimaal 1 wedstrijdpunt. Ik zag een dame, paard en pion op de 3e rij die beslissend waren.

Martijn zorgde uiteindelijk voor de overwinning. Zijn tegenstander gaf zomaar een toren weg (waar heb ik dat recentelijk meer gezien), een soort Valentijns geschenkje en gaf meteen op.

Als laatste was uw scribent nog bezig. Zwoegend en ploeterend om een pion voorsprong te verdedigen en een 2e pion te kunnen winnen. Mijn tegenstander bleef dit kleinnood prima verdedigen en kwam daardoor zelf niet aan aanvallen toe. Dan slaat de twijfel toe: ga ik door en probeer ik deze partij te winnen of bied ik remise aan en zorg ik dat we op tijd thuis zijn. Per slot van rekening zijn er mensen die morgen weer vroeg op moeten voor werk of studie. Niet iedereen bevindt zich in zo’n luxe positie als ik. Met de stand 4-1 in ons voordeel is de overwinning in the pocket. Doorspelen ? Wie weet hoe lang dat nog gaat duren en, ik ken mijzelf, hoe gaat dit aflopen. Een foutje is zo gemaakt. Ik zag al een eindspel voor mij waarbij mijn tegenstander met 2 paarden het ging opnemen tegen mijn paard en loper. Dat soort eindspelen vertrouw ik niet. Eén keer met je ogen knipperen en je bent een paar pionnen armer. Daardoor maar gekozen voor de weg van de minste weerstand en remise aangeboden, hetgeen mijn tegenstander in dank aannam.

Er zijn nog 3 ronden te gaan. De volgende (thuis)wedstrijd is op 12 maart a.s. Dan ontvangen wij in De Til het team van De Rode Loper 5. In die wedstrijd kunnen we het verschil maken. Komt dat dus zien.

Utrecht, stad van Tineke Schouten, Herman Berkien en sinds kort ook van Ron Jans, was gisterenavond het strijdtoneel van de eerste wedstrijd in een nieuw seizoen SOS-competitie voor ons 2e SOS-team. Plaats van handeling: Denksportcentrum Dijckzigt (als je het mij vraagt het meest lelijke gebouw van Utrecht) gelegen in een wijk waar ook ’s avonds torenhoge parkeertarieven worden geheven, tegenstander: het 3e team van Oud Zuylen Utrecht (OZU 3). Vol goede moed werd afgereisd naar de Domstad met in ons achterhoofd dat in maart j.l. tegen hetzelfde team een 4-2 overwinning werd behaald. Wie doet ons wat.

Het had nog wel wat moeite gekost om het team compleet te krijgen omdat sommige (vaste) krachten om verschillende redenen niet beschikbaar waren en zelfs inmiddels waren gestopt met het spelen van externe wedstrijden. Maar met Chris, Martijn, Rob, David, Anne en ondergetekende als teamcaptain konden we toch een (sterk) team op de been brengen waar ik op zich wel hoge verwachtingen van had.

Maar helaas, de verwachtingen waren te hoog gespannen bleek achteraf. Met een (onnodige) 4-2 nederlaag moest rond 23.00 uur de terugreis naar Giessenburg e.o. weer worden aanvaard. Tijdens de terugreis werd nog uitgebreid nagepraat over het (onnodige) verlies.

Verwacht van mij geen uitgebreid verslag van alle partijen a la Henk Boot. Wel zag ik tijdens een rondje langs de velden dat partijen gelijk opgingen en zelfs een klein voordeeltje hadden. Dat bood hoop. Ik neem u mee in het scoreverloop.

De score werd geopend door David aan bord 5. Remise door herhaling van zetten. Dan volgen er twee verliespartijen op rij: ondergetekende aan bord 2 liet zijn dame insluiten en Rob aan bord 4 ging mat achter de paaltjes. Martijn aan bord 3 zorgde voor de “Anschlusstor” (de enige winstpartij deze avond) door een stuk te winnen waarna zijn tegenstander opgaf. De resterende 2 partijen boden hoop op (minimaal) een gelijk spel. Chris, die tot zijn eigen verbazing aan bord 1 speelde, wist remise te houden in een redelijk gesloten stelling. Alle druk op een positief resultaat lag op de schouders van benjamin Anne aan bord 6. Winst betekende een gelijk spel. Anne had zeker winstkansen maar vergaloppeerde zich in een pionneneindspel en moest de eer aan zijn tegenstander laten.

Martijn is zo vriendelijk geweest om zijn winstpartij te publiceren. Klik voor de hele partij hier.

Een koude douche, maar met nog 7 wedstrijden te gaan dit seizoen kan er nog van alles gebeuren in klasse 3D. Onze volgende wedstrijd is op 7 november a.s. Thuis tegen DBC 3. Ik zou zeggen: “komt dat zien”. De toegang is gratis.