In de laatste ronde van het seizoen 2011-2012 kreeg Louis Rutgers het bijna voor elkaar om Jaco Vonk zijn eerste nederlaag toe te brengen. In een laveerpartij offerde Jaco een stuk voor twee pionnen met zicht op meer. Louis speelde niet de beste tegenzetten waardoor Jaco zijn pionnen naar voren kon dirigeren. Echter, Jaco gaf op slordige wijze een belangrijke pion weg waardoor Louis weer grip kreeg op de stelling. Toch kon Jaco de druk op de ketel houden zodat zijn materiaalachterstand niet opviel. Toen beide spelers nog maar 1 minuur op de klok hadden, werd haastig tot remise besloten.
Arjan Uittenbogaard boekte een knappe overwinning op Marcel van Wingerden. Hij belandde daarmee op een mooie achtste plaats in de eindrangschikking.
Rob van Driel had Bram Capelle lange tijd in de tang, maar Bram kon zich toch loswurmen en kreeg zelfs zicht op de overwinning, maar zover liet Rob het niet komen, remise derhalve.
Ton Lodder speelde zijn eerste (!) voor de interne competitie en won vrij eenvoudig van Jaap Cornet.
Eddy Korevaar haalde zijn 20e overwinning van het seizoen binnen en eindigde daarmee ruimschoots op de tweede plaats. Helaas moest hij dit seizoen ook vijf keer de eer aan zijn tegenstander laten waardoor hij de koppositie nooit echt kon bedreigen.
Jaco Vonk haalde zijn 10e kampioenschap binnen en voor de 4e keer de “triple”. Tim Schakel was overigens de eerste speler die de triple behaalde, in het seizoen1995/1996.
Eddy Korevaar stond voor de 10e keer op het ereschavot, maar nog nimmer op de hoogste trede. Deze keer werd hij 2e met grote afstand op de rest van het peloton.
Louis Rutgers zette zijn rentree luister bij met een mooie derde plaats.
Andre van Wingerden kende een dramatische start (3,5 uit 10), maar wist het tij te keren met een indrukwekkende inhaalrace (10 uit 12) met als kroon op zijn werk de titel “Beste ELO-stijger”.
De familie Schakel kwam te weinig opdagen om een rol van betekenis te spelen. Vader Tim speelde 12 partijen en werd 7e met een score van ruim 70%, dochter Milly 7 partijen (14e met een score van 93%) en zoon Tijmen 10 partijen (16e met een score van 60%).
Wim Koutstaal, de kampioen van 1974, kende een sterk seizoen met als resultaat twee gedeelde derde plaatsen in de Ambassadeurscup en ELO-stijgerscup.
Bert van Hees en Jan-Piet van den Dool wisten drie seizoen achter elkaar op dezelfde plaats te eindigen, Bert op de 13e en Jan-Piet op de 22e plaats!
Rob van Driel heeft een ratingval gemaakt van 70 punten, maar wist toch nog op de 19e plaats te eindigen. Volgend seizoen is hij zeker gebrand om de schade in te halen!
Jan-Piet van den Dool werd de remisekoning, ongeveer 1/3 van zijn partijen eindigde in remise.
Martijn Koutstaal had halverwege het seizoen prima zicht op de ELO-stijgerscup, maar kwam vervolgens in een negatieve spiraal terecht met vijf nederlagen op een rij. Hij had echter voldoende reserves om nog op de 2e plaats te eindigen.