Uithuilen, verspeelde kansen, opnieuw een trapje lager beginnen of alsnog het vege lijf gered ? That’s the question. (to be answered on May 23th).
Gelukkig waren we op tijd in een regenachtig Utrecht in het Nationale Denksport Centrum om in een volledige opstelling ons veilig te spelen. Bij winst was handhaven zeker, bij 4-4 waarschijnlijk ook, maar bij verlies …? Dan werden we afhankelijk van de andere wedstrijden.
Kortom, we wisten wat ons te doen stond, maar uiteindelijk lukte dat niet bij iedereen. Op bord 1 liep het bij Henk Boot van een leien dakje. Het gebeurt niet zo vaak dat je na 10 zetten volgens de computer al > +2.00 staat. Henk schoof zijn tegenstandster na haar mislukte opening soepel aan de kant en noteerde snel een 1-0. Bij Ton Lodder op bord 8 sloeg het optimisme wel heel erg toe. Er werden twee torens geofferd in een goede stelling, maar de witte koning vluchtte uit de schaakjes, dus verlies en weer 1-1. Vervolgens speelde Louis Rutgers op bord 7 een puike partij tegen good old Gerard Verholt (Henk had in een grijs verleden nog eens in een simultaan tegen hem verloren rond 1968 !). De oude vos speelde actief op de damevleugel, maar toen de rookgordijnen waren opgetrokken stond Louis een pion en kwaliteit voor. Louis gaf zijn tegenstander geen enkele kans en scoorde een soepel punt. Helaas ging het bij André van Wingerden mis op bord6 inhet Albin’s tegengambiet. Had hij kort geleden met deze opening in de interne competitie Henk bijna verslagen, nu overzag hij een eerder wel gesignaleerd probleem, maar oeps.. een stuk achter en dat werd een kansloze missie. Dus weer gelijk 2-2.
Kortom het werd spannend, Tony en Eddy stonden goed, Hans slecht en Milly gedrukt maar stevig, dus een kleine overwinning wenkte aan de horizon, of niet ? Als eerste was Eddy Korevaar klaar op bord 3. Hij speelde een rustige Konings-Indische opening met tegengestelde rokkades. Hoewel zwart op de damevleugel dreigingen probeerde te creëren, was Eddy allert, pende het zwarte beest op g7 en had een vrije h-pion. Toen er steeds meer stukken van het bord verdwenen bleek de pionnenstructuur en positie van de witte koning voldoende voor de winst, Helaas ging het mis bij Hans Karelse op bord 4. Had hij afgelopen dinsdag tegen Henk Boot het vege lijf nog gered, nu lukte dat niet. Wit lanceerde een pionnenstorm tegen de zwarte koninsvleugel, waarbij Hans met een ellendige geisoleerde dubbelpion op de g-lijn bleef opgezadeld. Ook al besloot hij er wijselijk één ervan te offeren, het leidde niet tot adequaat tegenspel en de tegenstander maakte het overtuigend uit, Dus daar stonde we op 3-3, maar ja, de sterren leken gunstig te staan, maar helaas konden we ze op deze bewolkte en zeer regenachtige avond niet zien. Milly Schakel speelde op bord 2 een best wel moeilijke partij. Ze moest zich verweren tegen een Grand Prix aanval met Lb5 en later Lxc6 en een moeizame dubbelpion op de c-lijn en een achterblijvertje op e6. Ze speelde echter secuur en solide en ook al investeerde wit veel tijd, een echte doorbraak werd niet gevonden. Zo rond de 25e zet had wit nog 11 minuten en Milly 50 minuten en dit hielp natuurlijk goed mee en kwam ze toch steeds beter te staan. Het leek verstandig één van de dubbelpionnen op te geven en zelf door te stomen, maar na het (onnodige?) verlies van de 2e c-pion ontstond een nogal onduidelijke stand. Gezien het nu gebruikte Fischertempo, is het minder eenvoudig een tegenstander `door de vlag te jagen`. Remise (helaas). Het laatset woord was dus aan Tony Else op bord 5. Hij speelde zijn eigen vertrouwde systeem, kreeg steeds meer voordeel, vooral in ruimte, maar wist dit ondanks materieel voordeel (stuk tegen 2 pionne’ niet goed uit te buiten. Natuurlijk zagen de `kibitzers` allerlei mogelijkheden, uiteindelijk ging Tony in een eindspel met 2 torens en een paard voor Tony vs. twee pionnen in de fout alsnog in de fout !! Dat was dus au !!! en verlies met 4½-3½ en we zij dus afhankelijk van de nog te spelen wedstrijden, let´s hope !!
Henk Boot
(Foto’s met dank aan Anita)